Başımızda Heydər Əliyevin yumruğu olmalıydı!

Azər Həsrət

Azər Həs­rət: “Bu gün ra­di­kal­lı­ğın ətə­yin­dən ya­pı­şa­raq nə­yi­sə et­mək müm­kün de­yil, bu­nu dərk et­mi­şəm”

Nur­sul­tan Na­zar­ba­yev Tan­rı­nın Qa­za­xıs­ta­na ver­di­yi bir ər­mə­ğan­dır…

Azər Həs­rət re­dak­si­ya­mı­za gəl­di və 30 İyu­nun bü­tün türk dün­ya­sın­da Sev­gi­li­lər Gü­nü ki­mi qeyd olun­ma­sı üçün əmək­daş­lıq tək­lif et­di. Do­nub qal­dıq. Ona gö­rə yox ki, gör­mə­miş­li­yi­nə düş­müş­dük. Ona gö­rə ki, in­di Azər­bay­can­da ada­mın ya­nı­na gə­lən ən azı əlin­də özü boy­da bir din­lə­mə qur­ğu­su gə­ti­rir, ada­mın aya­ğı­nın al­tı­nı eşir, ada­mın çı­ra­sı­nı ke­çi­rir…

Für­sə­ti föv­tə ver­mə­dik. Əli­mi­zə düş­müş­kən in­di­yə qə­dər olub-bi­tən­lər­dən da­nış­dıq. Nə ol­du, nə­lər ol­du, bir za­man­lar ra­di­kal­lı­ğın­dan “Azad­lıq” qə­ze­ti­nin sə­hi­fə­lə­rin­də qan da­mar­kən, in­di ni­yə bu qə­dər lo­yal­laş­dı? Bir za­man­lar Mət­bu­at Şu­ra­sı­nın və Əf­la­tun Ama­şo­vun qor­xu­lu rö­ya­sı olar­kən, nə ol­du ki, in­di Əf­la­tu­nun ən bö­yük mü­da­fiə­çi­lə­rin­dən bi­ri­nə çev­ril­di? Ge­niş və ət­raf­lı söh­bət et­dik… Bu­ra­da Əli Kə­rim­li ilə ay­rı­lıq­dan Azər Həs­rə­tin AXCP-nin köh­nə ofi­si­ni tərk et­mə­si­nin giz­lin­lə­ri­nə qə­dər hər şey açıq­lan­dı. Yə­ni an­la­şı­lan Azər Həs­rə­tin bu mü­sa­hi­bə­si keç­miş par­ti­ya­daş­la­rı­nı əməl­li-baş­lı hirs­lən­di­rə­cək.

Be­lə­lik­lə, qo­na­ğı­mız Yed­di Döv­lət Bir Mil­lət Kon­se­yi­nin baş­qa­nı Azər Həs­rət­dir…

Əv­və­li ötən say­la­rı­mız­da

– Na­mi­zəd­li­yi­ni­zi ver­mək­də qə­rar­lı­sı­nız?

– Bə­li, fik­rim qə­ti­dir.

– Nə­sib Nə­sib­li­nin ver­di­yi dai­rə­dən?

– Bə­li. Am­ma blok da ya­ra­da bi­lə­rəm. Bu­nun üçün ki­fa­yət qə­dər ada­mım da var. Bu ide­ya üzə­rin­də iş­lə­yi­rik. Əgər za­ma­nı­mız ye­tər­sə, o blo­ku for­ma­laş­dı­ra­ca­ğıq və ola bil­sin, te­le­vi­zi­ya­lar­dan pul­suz efir haq­qı da əl­də edə­cə­yik. Ol­ma­sa be­lə, tək­ba­şı­na seç­ki­yə qa­tı­la və öz gü­cüm he­sa­bı­na ba­şa çat­dı­ra bi­lə­rəm. Yə­ni ar­tıq di­va­ra kəl­lə at­maq döv­rü ke­çib. Bu gün ha­ki­miy­yə­tin han­sı­sa ey­bə­cər­lik­lə­ri var­sa, bu, o de­mək de­yil ki, əbə­di ola­raq ra­di­kal qa­lıb, nə­yi­sə də­yiş­mək müm­kün ola­caq. Seç­ki­lər­də özü­mə gö­rə dü­şün­dü­yüm tak­ti­ka­nı hə­ya­ta ke­çi­rə­cə­yəm…

– Am­ma seç­ki­lə­rin tam nə­za­rət­də və si­ya­hı ilə ke­çi­ri­lə­cə­yi­ni de­yir­lər. Bu “ra­zı­lı­ğı” alıb­sı­nız­mı?

– Bu gü­nə ki­mi heç kim­lə ün­siy­yə­tim və tə­ma­sım ol­ma­yıb və dü­şün­mü­rəm ki, ola­caq…

– On­da bu­nun özü də “di­va­ra kəl­lə at­maq” ki­mi bir şey de­yil­mi?

– 2005-ci il­də di­va­ra at­dı­ğım kəl­lə ol­ma­ya­caq. O vaxt hər gö­rüş­dən qa­yı­dan­da mə­nə de­yir­di­lər ki, sə­ni öl­dü­rə­cək­lər. Ra­di­kal ol­du­ğum üçün. Tə­bii ki, ra­di­kal olan­da in­san­la­rın xo­şu­na gə­lir­di, mə­nə ve­ri­lən səs­lə­ri də ona gö­rə yığ­mış­dım. Am­ma bu gün o ra­di­kal­lı­ğın ətə­yin­dən ya­pı­şa­raq nə­yi­sə et­mək müm­kün de­yil, bu­nu dərk et­mi­şəm. Si­ya­sət­dir… Yüz fa­iz nə­yin­sə si­ya­hı üz­rə hə­ya­ta ke­çi­ril­di­yi­ni keç­miş­də də dü­şün­mə­mi­şəm, in­di də be­lə he­sab et­mi­rəm. Ni­yə? Çün­ki hö­ku­mət də ba­lan­sı qo­ru­maq məc­bu­riy­yə­tin­də­dir. Yə­ni and içən­də Al­lah on­la­ra qə­nim ol­ma­sın de­yə, bir fa­iz də ol­sa əda­lət­lə se­çi­lən­lər olur. 34-cü dai­rə­ni də mən iki də­fə gü­zəş­tə get­mi­şəm – 2000-ci il­də Ma­is Sə­fər­li­yə, 2005-ci il­də də Nə­sib Nə­sib­li­yə… On­la­rın hər iki­si də se­çi­lib­lər. Heç bi­ri haq­qın­da da tən­qi­di fi­kir söy­lə­mi­rəm. Ni­yə mən ora­dan se­çil­mə­mə­li idim ki? Ma­is Sə­fər­li, Nə­sib Nə­sib­li han­sı yol­la se­çil­miş­di­lər­sə, mən də o yol­la se­çi­lə­cək­dim. Ni­yə mən ol­ma­ma­lı idim?

– On­lar hö­ku­mə­tin əli ilə se­çil­di­lər…

– Dəx­li yox­dur, han­sı yol­la… Bi­lir­si­niz­mi, ni­yə? Mən bu ya­xın­lar­da Ta­rix İns­ti­tu­tu­nun di­rek­to­ru Ya­qub Mah­mu­dov­la gö­rüş­düm. Ora­da ma­raq­lı bir mə­qam diq­qə­ti­mi çək­di və son­ra­dan onun haq­qın­da mə­lu­mat al­dım. Ya­qub Mah­mu­dov Azər­bay­can-Öz­bə­kis­tan Par­la­ment­lə­ra­ra­sı Dost­luq Qru­pu­nun üz­vü­dür. Mə­nim ki­mi adam o qru­pun üz­vü ol­sa, da­ha fay­da­lı iş­lər gör­məz­di­mi? Ya­qub Mah­mu­dov bir ta­rix­çi-alim ola­raq çox bö­yük də­yər ver­di­yim in­san­dır. O, Ta­rix İns­ti­tu­tu­nu mil­li­ləş­dir­miş və ye­ni­dən Azər­bay­ca­na qay­tar­mış, onu İq­rar Əli­yev­dən son­ra xi­las elə­miş adam­dır. Sağ­da-sol­da onu tən­qid edən­də de­yi­rəm ki, o ada­ma tən­qid düş­mür, çün­ki o, Azər­bay­can ta­ri­xi üçün çox iş gö­rüb. O ol­ma­say­dı, Ta­rix İns­ti­tu­tu əl­dən get­miş­di. Ya­qub Mah­mu­do­vun işi həd­dən ar­tıq çox­dur. O, Ta­rix İns­ti­tu­tu­nun rəh­bə­ri­dir, de­pu­tat­dır, YAP-da­dır, üs­tə­lik hə­lə nə qə­dər bil­mə­di­yi­miz işi var. Bü­tün bun­lar­la be­lə Azər­bay­can-Öz­bə­kis­tan Par­la­ment­lə­ra­ra­sı Dost­luq Qru­pu­nun üz­vü­dür. Mə­nim ki­mi adam be­lə bir sə­la­hiy­yə­ti da­şı­say­dı, tə­səv­vür edir­si­niz­mi, nə olar­dı? Bu gün Azər­bay­can­la Öz­bə­kis­tan, Qa­za­xıs­tan, Qır­ğı­zıs­tan, Türk­mə­nis­tan ki­mi öl­kə­lə­rin mü­na­si­bət­lə­ri­nin qu­rul­ma­sın­da mə­nim ki­mi adam­la­ra bö­yük eh­ti­yac var. Mən dü­şü­nü­rəm ki, han­sı yol­la olur­sa ol­sun, mən be­lə bir işi üzə­ri­mə gö­tür­mə­yə ha­zı­ram. Hət­ta ha­ki­miy­yət­dən kim­sə mə­ni ya­nı­na ça­ğı­rıb de­sə ki, sə­nə ina­nı­rıq, gəl bu işi elə, prob­lem, özüm üçün ayıb ola­caq bir şey gör­mü­rəm. Əgər o ya­şıl işıq mə­nə yan­dı­rı­la­caq­sa, mən bu­nu hə­ya­ta ke­çir­mə­yə ha­zır olan ada­mam…

– Yə­ni ar­tıq ha­ki­miy­yət­lə da­nı­şı­ğa get­mək haq­qın­da be­lə dü­şü­nür­sü­nüz?

– Ra­di­kal­lıq müs­bət şey de­yil. On­la­rın ha­mı­sı bo­şu­na xərc­lən­miş ener­ji­dir. Bi­lir­si­niz­mi, ni­yə? Çün­ki mən o ra­di­kal­lı­ğı elə­yə-elə­yə türk dün­ya­sı­na elə­yə bi­lə­cə­yim xid­mət­lər­dən çox şe­yi xərc­lə­miş olu­ram. Mən or­ta Asi­ya­ya get­mi­şəm, Qır­ğı­zıs­tan­dan bir ne­çə mək­tub bu­ra­da­kı par­ti­ya rəh­bər­lə­ri­nə çat­dır­mı­şam. Əl­bə­əl… On­la­ra de­mi­şəm ki, siz Azər­bay­can par­ti­ya­la­rı ilə bir­ba­şa əla­qə qu­run, ge­diş-gə­liş ol­sun, ün­siy­yət ya­ra­dın. Ora­da­kı­lar bu­nu ağıl­lı tək­lif bi­lib ra­zı­la­şıb­lar və mə­nə çat­dır­maq üçün mək­tub ve­rib­lər. 4 mək­tub idi, bu­ra­da­kı par­ti­ya sədr­lə­ri­nə çat­dır­dım. Heç bi­ri ca­vab be­lə ver­mə­di­lər. Türk­çü­lük, mil­liy­yət­çi­lik de­yən par­ti­ya­la­rı­mı­zın heç bi­ri­nin Or­ta Asi­ya döv­lət­lə­rin­dən heç bi­rin­də nə si­ya­si par­ti­ya mən­su­bu ilə, nə də si­ya­si qu­rum­la əla­qə­si yox­dur. Bu­nun­la han­sı türk­çü­lük­dən da­nı­şır­lar, bil­mək ol­mur. Türk­çü­lük de­yib Tür­ki­yə­yə cu­mur­lar. Tür­ki­yə türk dün­ya­sı­nın bir his­sə­si­dir. Ora­da türk­çü­lü­yü təb­liğ et­mə­yə heç bir eh­ti­yac yox­dur. Sa­bah Türk Bir­li­yi qu­ru­lan­dan son­ra Tür­ki­yə ilə bir prob­lem ol­ma­ya­caq ki – on­suz da gə­lə­cək­lər. Azər­bay­can­la Tür­ki­yə­nin Türk Bir­li­yi mə­sə­lə­sin­də heç bir prob­le­mi yox­dur. Prob­lem Or­ta Asi­ya­da ola bi­lər. Qa­za­xıs­tan­da şü­kür Al­la­ha ki, döv­lət baş­çı­sı Na­zar­ba­ye­vin sa­yə­sin­də – bi­ri­lə­ri ona dik­ta­tor de­yir­lər, am­ma onun kim ol­du­ğu­nu sa­də­cə dərk elə­mək la­zım­dır – çox irə­li ad­dım atı­lıb. Na­zar­ba­ye­vin türk dün­ya­sı üçün nə cür şəx­siy­yət ol­du­ğu­nu sa­də­cə dərk elə­mək la­zım­dır. Na­zar­ba­yev elə-be­lə adam de­yil. O, Tan­rı­nın Qa­za­xıs­ta­na ver­di­yi bir ər­mə­ğan­dır. Hə­qi­qə­tən elə­dir…

– Bu gün­lər­də ona “mil­lət ata­sı” ti­tu­lu­nu ver­mək is­tə­di­lər, im­ti­na elə­di…

– O, bu gün Qa­za­xıs­ta­nın döv­lət baş­çı­sı ol­ma­say­dı, Qa­za­xıs­tan iki ye­rə bö­lün­müş­dü – bir his­sə­si­ni də Ru­si­ya iş­ğal et­miş­di. Mən o pro­ses­lə­rin için­də­yəm, çün­ki ora­da­kı adam­la­rı ta­nı­yı­ram. On­la­rın ha­mı­sı­nı qu­zu ki­mi ye­rin­də otur­dub. SSRİ da­ğı­lan­da 45 fa­iz qa­zax ya­şa­yan Qa­za­xıs­tan­da bu gün 65 fa­iz qa­zax ya­şa­yır. Dü­nən 45 fai­zi­nin rus ol­du­ğu­nu bil­di­rən Qa­za­xıs­tan­da bu gün cə­mi 25 fa­iz rus ya­şa­yır. Za­ra­fat gəl­mə­sin… Qa­za­xıs­tan əl­dən get­miş bir öl­kə idi. Bu gün Qa­za­xıs­ta­nı qo­ru­yub sax­la­yan Nur­sul­tan Na­zar­ba­yev­dir, onun şəx­siy­yə­ti­dir. O, hə­qi­qi mə­na­da bir türk­çü, bir türk mil­liy­yət­çi­si­dir. Tə­bii ki, o, bu sö­zü Azər Həs­rət ki­mi azad şə­kil­də ifa­də edə bil­mir, çün­ki bir döv­lə­tin baş­çı­sı­dır, si­ya­sə­ti var. Bu gün Öz­bə­kis­tan­da İs­lam Kə­ri­mov döv­lət baş­çı­sı­dır və sağ­da-sol­da olan hər kəs onun dik­ta­tor ol­du­ğu­nu id­dia edib tən­qid edir­lər. Tə­bii ki, tən­qid olun­ma­lı yön­lə­ri çox­dur. Am­ma İs­lam Kə­ri­mov ol­ma­say­dı, Öz­bə­kis­tan da par­ça-par­ça ol­muş­du in­di. Onun yum­ru­ğu la­zım idi. Hey­dər Əli­yev haq­qın­da da de­yir­dik. Mən də ona çox yaz­mı­şam, “dik­ta­tor”-fi­lan de­yə… Am­ma in­di otu­rub onun fəa­liyy­ti­ni ana­liz edən­də gö­rü­rəm ki, onun yum­ru­ğu ba­şı­mı­zın üs­tün­də za­ma­nın­da olub… Ol­ma­say­dı, bi­zi də par­ça-par­ça et­miş­di­lər.

– O yum­ruq la­zım idi?

– La­zım idi. Əgər biz vax­tın­da o pro­se­si keç­mə­səy­dik, Azər­bay­can­da hərc-mərc­lik baş alıb get­miş­di. Azər­bay­can da Qır­ğı­zıs­ta­nın və­ziy­yə­tin­də idi. Qır­ğı­zıs­tan türk döv­lət­lə­ri ara­sın­da ən bəd­bəx­ti­dir. Ni­yə? Çün­ki SSRİ da­ğı­lan­da onun ba­şın­da Əs­gər Aka­yev dur­du və hər za­man da zə­if bənd ol­du. Qır­ğı­zıs­tan­da “de­mok­ra­ti­ya ada­sı” pər­də­si al­tın­da yüz iş­lər gö­rül­dü. Qər­bin si­ya­sə­ti­ni ra­hat hə­ya­ta ke­çi­rə bil­di­lər. Bu gün Da­ni­mar­ka, Fin­lan­di­ya­nın mis­sio­ner­lə­ri Qır­ğı­zıs­tan­da sa­ğa-so­la at ça­pır­lar. Qır­ğı­zıs­tan əl­dən ge­dir, mil­lət əl­dən ge­dir, sek­ta­la­ra qo­şu­lur­lar, İs­lam­dan üz çe­vi­rir­lər, mil­lət­lə­rin­dən im­ti­na edir­lər. Ha­nı? Ar­tıq qır­ğız qır­ğız­lı­ğın­dan çı­xıb. Am­ma İs­lam Kə­ri­mo­va ba­xın. Öz­bə­kis­tan­da öz­bək­li­yin­dən im­ti­na edən bir ada­ma rast gəl­mək olar­mı? Ol­maz. İs­lam Kə­ri­mov yum­ru­ğu­nu ye­rə vu­rur və de­yir, otur ye­rin­də. Qa­za­xıs­tan­da Nur­sul­tan Na­zar­ba­yev də onun ki­mi. Türk­mə­nis­ta­nı biz bə­yən­mi­rik, qa­pa­lı döv­lət he­sab edi­rik. Al­lah üz­lə­ri­nə ba­xıb ki, Sa­par­mu­rad Ni­ya­zov onun baş­çı­sı olub. Düz­dür, Hey­dər Əli­ye­vin onun­la ba­la­ca prob­le­mi var idi, am­ma bü­tün mən­fi xü­su­siy­yət­lə­ri ilə bə­ra­bər, Ni­ya­zov türk­mən ol­du­ğu­nu əlin­də bay­raq elə­yib. Onun “Ruh­na­mə”sin­də ya­zır ki, bü­tün türk­lə­rin kö­kün­də türk­mən­lər da­ya­nır. Ol­sun, nə fər­qi var?

– Hər türk bo­yu özü­nü kö­kə bağ­lı bi­lir…

– Ta­rix­dən gə­lib keç­miş türk bö­yük­lə­ri­nin ha­mı­sı­na hey­kəl qoy­du­rub. Aş­qa­bad­da bir park sal­dı­rıb ki, ora­da bü­tün türk­lə­rin ta­ri­xi şəx­siy­yət­lə­ri­nin büst­lə­ri­ni qoy­du­rub. Bu da türk bir­li­yi… Da­ha nə la­zım­dır? Ola bil­sin, bu öl­kə­də in­san haq­la­rı po­zu­lub, ola bi­lər, mət­bua­tın hü­quq­la­rı po­zu­lur və s. De­mək is­tə­yi­rəm ki, o bö­yük da­va­nın fo­nun­da 5 nə­fər jur­na­lis­tin həbs olun­ma­sı, bir ne­çə­si­nin öl­dü­rül­mə­si, xa­ri­cə qa­çıb sı­ğı­na­caq al­ma­la­rı – bun­la­rın ha­mı­sı boş şey­lər­dir, xır­da mə­sə­lə­lər­dir. Elə Azər­bay­can üçün də… Za­ma­nın­da ağ­lı­mız iş­lə­səy­di və Hey­dər Əli­ye­vin ət­ra­fın­da top­la­şa bil­səy­dik, onun qə­tiy­yə­ti he­sa­bı­na han­sı­sa iş­lə­ri gö­rə bil­səy­dik, bəl­kə də Azər­bay­can­da da­ha fay­da­lı iş­lər­lə məş­ğul olar­dıq. Hal­bu­ki ener­ji­mi­zi fay­da­sız şey­lə­rə xərc­lə­dik.

– Hey­dər Əli­ye­vin ət­ra­fın­da bir­ləş­mək la­zım idi?

– Bir da­ğın yük­sək­li­yi on­dan uzaq­laş­dıq­ca hiss olu­nur. Mən ke­çən il Bur­sa­da ol­dum. Ora­da Hey­dər Əli­yev adı­na park sa­lı­nıb, büs­tü də qo­yu­lub. Hey­dər Əli­ye­vin büs­tü­nün qar­şı­sın­da şə­kil çək­dir­dik. Ora­da dost­la­ra de­dim ki, Hey­dər Əli­yev yat­say­dı yu­xu­su­na da gir­məz­di ki, nə vaxt­sa Azər Həs­rət onun büs­tü­nün qar­şı­sın­da şə­kil çək­di­rə­cək. So­ruş­du­lar, ni­yə? De­dim, mə­nim hər za­man yaz­dıq­la­rım onun əley­hi­nə olub, bu gün də tən­qid­lə­rim­dən im­ti­na et­mi­rəm. Tən­qid­lə­rim haq­lı olub. So­ruş­du­lar, bəs bu şə­kil nə de­mək­dir? De­dim, Hey­dər Əli­yev mə­nim döv­lə­ti­min pre­zi­den­ti olub, bu elə bir şey­dir ki, si­li­nib atı­la­sı ta­rix de­yil. Bun­dan baş­qa da çox ana­liz et­mi­şəm, bə­zi mə­qam­la­rı da özüm üçün ay­dın­laş­dır­mı­şam. Ta­lış-Mu­ğan mə­sə­lə­sin­də on­la­rın tə­pə­si­nə yum­ruq vu­rul­ma­say­dı, o mə­sə­lə bit­mə­yə­cək­di. Sü­rət Hü­sey­no­vu qal­dı­rıb ye­rə çırp­ma­say­dı, o mə­sə­lə də bit­mə­yə­cək­di. Al­lah rəh­mət elə­sin Röv­şən Ca­va­do­va, za­ma­nın­da hər bi­ri­miz onun xa­ti­ri­ni is­tə­mi­şik, am­ma ha­ra­da­sa onun ölü­mü­nə də mən haqq qa­zan­dı­rı­ram. Bəl­kə də de­yə­cək­si­niz ki, bu po­ra­dok­sal bir şey­dir ki, həm xa­ti­ri­ni çox is­tə­yir­sən, həm də öl­dü­rül­mə­yi­ni. Ni­yə? Çün­ki döv­lə­tin ba­şın­da du­ran adam za­ma­nın­da kim­lə­rin­sə öl­dü­rül­mə­si­ni də bil­mə­li­dir. El­çi­bə­yin prob­le­mi nə­də idi? Sü­rət Hü­sey­nov bir dəs­tə ada­mı üs­tü­nə gön­dər­di, ha­ki­miy­yə­ti qo­yub get­di. Bu fi­kir­lə­rim dərc olu­nan­dan son­ra bi­li­rəm ki, üs­tü­mə gə­lə­cək­lər ki, ha­ki­miy­yə­tə sa­tıl­mı­san. Hal­bu­ki ay qar­daş, El­çi­bəy ha­ki­miy­yə­ti nə üçün qo­yub get­mə­liy­di? Han­sı­mı­zı­sa bəl­kə qa­ba­ğa ver­mə­liy­di, de­mə­liy­di ki, get öl, Azər, Əvəz, döv­lət na­mi­nə şə­hid ol. Döv­lət elə qo­ru­nur. Döv­lə­tin lax­la­ma­sı­na heç bir za­man im­kan ver­mək ol­maz­dı. Mən şəx­sən pre­zi­dent ol­say­dım, hə­min dövr­də dik­ta­tor olar­dım. Ye­rin­dən qal­xa­nın tə­pə­sin­dən vu­rar­dım ki, sə­nin tor­pa­ğın iş­ğal al­tın­da, qaç­qın­la­rın var və de­yir­sən ki, de­mok­ra­ti­ya is­tə­yi­rəm. Nə de­mok­ra­ti­ya? De­mok­ra­ti­ya ona vər­diş edən xalq üçün­dür. Biz nə bi­lir­dik o nə­dir? Açı­lıb bu­ra­xıl­dıq, he­sab et­dik ki, El­çi­bəy ha­ki­miy­yə­tə gə­lən­dən son­ra bü­tün prob­lem­lər həl­li­ni ta­pa­caq. Nə cür de­yir­di – “nə var ki, üç gü­nə Xan­kən­din­də otu­ra­ca­ğıq.” Otur­dun? Ne­cə otu­ra­caq­dın? Yə­ni o ba­xım­dan de­yi­rəm ki, o vər­diş­lə­rə yi­yə­lə­nə­nə ki­mi bi­zə dik­ta­tu­ra la­zım idi. Bu­nu da yal­nız Hey­dər Əli­yev ba­ca­rar­dı. Əgər 20 Yan­var ha­di­sə­lə­rin­dən son­ra ha­ki­miy­yə­tə Hey­dər Əli­yev gəl­səy­di, dü­şü­nü­rəm ki, çox prob­lem­lə­ri həll edə bi­lər­di. O vaxt­lar Na­zar­ba­yev Qa­za­xıs­ta­nın, İs­lam Kə­ri­mov Öz­bə­kis­ta­nın, Əs­kər Aka­yev Qır­ğı­zıs­ta­nın pre­zi­den­ti ol­du­lar. Xa­ti­ri­ni is­tə­di­yim bir adam idi Mə­həm­məd Sa­leh. Mil­liy­yət­çi idi, am­ma o da İs­lam Kə­ri­mo­vu əvəz edə bil­məz­di. Bu gün də on­lar düş­mən­dir­lər. Bu haq­da mən­dən Tür­ki­yə­də olar­kən so­ru­şan­da de­yi­rəm ki, İs­lam Kə­ri­mo­va da hör­mət edi­rəm, Mə­həm­məd Sa­le­hə də… Bu, ne­cə olur? Sa­leh mil­liy­yət­çi ola­raq mə­nim üçün də­yər­li­dir, am­ma o, bu gün Öz­bə­kis­tan­la Tür­ki­yə ara­sın­da bir prob­lem­dir. Qaç­dı Tür­ki­yə­də giz­lən­di, Öz­bə­kis­tan­la mü­na­si­bət­lər kor­lan­dı. O, da­ha də­rin­dən dü­şün­mə­li idi və la­zım idi­sə, Qər­bə qaç­ma­lı idi. Tür­ki­yə­yə gəl­mək­lə iki türk döv­lə­ti ara­sı­na ni­faq sal­dı. İs­lam Kə­ri­mov da haq­lı ola­raq de­di ki, Tür­ki­yə­ni ta­nı­maq is­tə­mi­rəm. Azər­bay­can­la, Qa­za­xıs­tan­la prob­lem yox­dur, am­ma Öz­bə­kis­tan­la var. Yə­ni döv­lət­çi­lik tə­fək­kü­rü ilə mə­sə­lə­yə ya­naş­maq la­zım idi. Bir az bö­yük bax­maq la­zım idi. Hey­dər Əli­yev ha­ki­miy­yə­tə gə­lən­də yə­qin xa­tır­la­yar­sı­nız ki, və­ziy­yət ne­cə idi. Bi­ri de­yir­di, və­zi­fə­mi mü­vəq­qə­ti ola­raq don­dur­mu­şam, bi­ri de­yir­di, hə­lə bu mə­sə­lə­yə möv­qe bil­dir­mi­rəm. Hey­dər Əli­yev də de­yir­di ki, ya və­zi­fə­ni­zi ida­rə edin, ya da çı­xın ge­din, işi­niz­lə məş­ğul olun, sən kim­sən ki, döv­lə­tin və­zi­fə­sin­də otu­rub, onu don­du­ra­san? El­çi­bəy ko­man­da­sın­dan qa­lıb bu ha­ki­miy­yə­tin döv­rün­də də mə­mur­luq edən adam­lar var. O adam­la­rın bə­zi­lə­ri ilə gö­rü­şən­də gö­rü­rəm ki, on­lar mil­li da­va­ya bu gün də dü­nən­ki ki­mi sa­diq­dir­lər. Türk dün­ya­sı ilə, ba­car­dıq­la­rı qə­dər Gü­ney Azər­bay­can­la məş­ğul olur­lar və hiss edir­sən ki, bu adam­la­rın içə­ri­sin­də hə­lə də o sev­da öl­mə­yib. Qa­lıb iş­lə­mək yax­şı idi, yox­sa don­du­rub, iş­dən çıx­maq? Ola bil­sin, zid­diy­yət­li fi­kir­lər­dir, am­ma mə­nə elə gə­lir ki, Hey­dər Əli­yev tam haq­lı idi..

– Eti­raf edim ki, tam de­pu­tat ki­mi da­nı­şır­sı­nız…

– (Ürək­dən gü­lür…)

– Ar­tıq de­pu­tat­lı­ğa ha­zır­sı­nız…

– Sağ olun…

Son

Ha­zır­la­dı: Sel­can Xa­tun

Qaynaq: Xural qəzeti, 18-24 iyul 2010

Müsahibə:

1-ci hissə: 30 İyun Türk dünyası üçün örnəkdir!
2-ci hissə: Tac Mahalı da sevgi tikib!
3-cü hissə: AXCP mənə arxadan zərbə vurdu
4-cü hissə: Həqiqətən də loyallaşmışam

5-ci hissə: Başımızda Heydər Əliyevin yumruğu olmalıydı!

Oxunma sayı: 9671
Share